ธีราภรณ์'s profileธีราภรณ์ ปรมาริยะPhotosBlogListsMore  |  Tools Help |
ธีราภรณ์ ปรมาริยะมหาวิทยาลัยราชภัฏจันทรเกษม ขอบคุณสำหรับการเข้าเยี่ยมชม! รูปถ่ายที่ถ่ายจากกล้องบอลงานสัมมนา 3-4 ตุลาคม 2552 อับใน FACEBOOK แล้วน่ะ
แอดมาได้เลย chesterball@msn.com
Oct. 5
พรรณี ตั้งสัตยาชีพwrote:
แวะมาเยี่ยมค่ะ คิดถึง ทำการบ้านของครูแล้วยัง เดียวไม่ทันน๊า
Aug. 30
จุฑามาศ เนียมจันทร์wrote:
รอดูคะแนนกันดีกว่า....หนาวเลย
อิอิ....ถ้าได้เต็มจะบวชไม่ศึกเลย
Aug. 18
จันทร์สรwrote:
หวัดดีจ้าเปงงายบ้างวันนี้...เรยไม่ได้กินข้าวด้วยกัน
Aug. 13
ดนตร์ เพ่งบุญwrote:
มอร์นิ่งๆๆๆ จ้า ตื่นยังเนี่ยยยย อิอิ มาเรียนเร็วๆๆๆ
Aug. 3
|
July 15 ปรัชญาจีนสิ่งที่แข็งที่สุด เอาชนะได้ด้วยสิ่งที่อ่อนที่สุด เมื่อประตูบานหนึ่งปิด อีกบานหนึ่งก้อเปิด แต่บ่อยครั้งที่เรามัวแต่จ้องประตูบานที่ปิด จนไม่ทันเห็นว่ามีอีกบานที่เปิดอยู่ อย่ามัวค้นหาความผิดพลาด จงมองหาหนทางแก้ไข อารมณ์ขันเป็นสิ่งยอดเยี่ยมที่สุดที่ช่วยรักษาสิ่งอื่นได้ เพราะทันทีที่เกิดอารมณ์ขัน ความรำคาญและความขุ่นข้องหมองใจจะมลายไป กลับกลายเป็นความเบิกบานแจ่มใสของจิตใจเข้ามาแทนที่ อย่ากลัวที่จะนั่งหยุดพักเพื่อคิด 1 นาทีที่คุณโกรธเท่ากับคุณได้สูญเสีย 60 วินาทีแห่งความสงบในจิตใจไปแล้ว หนทางเดียวที่จะรักษาภาพพจน์ได้คือการซื่อสัตย์ตลอดเวลา ผู้ชนะไม่เคยลาออก และผู้ลาออกก็ไม่เคยชนะ ออกซิเจนสำคัญต่อปอดเช่นไร ความหวังก็เป็นเช่นนั้นต่อความหมายของชีวิต การมีชีวิตอยู่นานเท่าใดมิใช่สิ่งสำคัญ สิ่งสำคัญก็คือ มีชีวิตอยู่อย่างไร เราเข้าใจชีวิตเมื่อมองย้อนหลังเท่านั้น แต่เราต้องดำเนินชีวิตไปข้างหน้า เราไม่อาจล้างมือที่แปดเปื้อนซ้ำได้เป็นครั้งที่ 2 ในสายน้ำไหล(สุภาษิต ทิเบต) ไม่มีสิ่งใดช่วยให้คุณได้เปรียบคนอื่น มากเท่ากับการควบคุมอารมณ์ให้สงบนิ่งอยู่ตลอดเวลาในทุกสถานการณ์ ความอดทนคือเพื่อนสนิทของสติปัญญา พรสวรรค์ยิ่งใหญ่ของมนุษย์ คือ การที่เราสามารถเอาใจเขามาใส่ใจเราได้ ในธรรมชาติไม่มีสิ่งใดดีพร้อม แต่ทุกอย่างก็สมบูรณ์แบบในตัวเอง ต้นไม้อาจบิดเบี้ยวโค้งงออย่างประหลาด แต่ก็ยังคงความงดงาม มักพูดกันว่ากาลเวลาเปลี่ยนทุกสิ่ง แต่จริงๆแล้ว คุณต้องเปลี่ยนทุกสิ่งด้วยตนเอง July 07 บทกวีหลี่ไป๋ลมฤดูใบไม้ร่วงแผ่วพัด ในค่ำคืนที่อ้างว้างเปลี่ยวเหงา จันทร์นวลทอแสง สาดอาบใบพฤกษา ที่ถลาร่อนลงดิน กาเดียวดาย เกาะคอนไม้หลับใหล นานครั้งจึงจะขยับกาย ยามลมกระพือพัด คืนนี้หนาวเหน็บ ฉันนอนไม่หลับ จิตใจครุ่นคะนึง ถึงใครคนหนึ่ง ที่จากมา ณ แดนไกล อีกนานไหม ที่เราสองจะได้พบกัน หรือว่าฉันต้องจมอยู่กับค่ำคืนอันโหดร้าย เช่นนี้ชั่วนิรันดร |
|||||||||||||
Send a private message
Subscribe to RSS feed
Tell a friend
Add to My MSN
Add to your network
Sign up for alerts
|
|
